Mijn Corona stilte werd deze ochtend doorbroken door een app van mijn collega vriendin uit Jordanië. Die ging over stilte. De stilte die wij samen in onze retreats bieden. Waar we je in meenemen. Als nomaden trekkend door de woestijn. Zoekend naar juist die grondtoon van het leven zelf; de stilte.

In deze tijd zie ik stilte in al zijn uitersten. In zijn schoonheid en in zijn alles verterende eenzaamheid. Lege pleinen waarvan de sierlijke randen ineens zichtbaar worden. Stadsparken waarin de ruimte zich eindeloos ontvouwt. Een oudere dame die ik al dagen door het raam in dezelfde stoel zie zitten. Het hunkeren naar stilte in de drukke gezinnen waar thuisonderwijs de dag bepaald. De stilte van het rouwen om je dierbare. De stilte van de pauze waarin je eindelijk je mondkapje af mag, en het harde werken als een herinnering in gezicht achterblijft. Stilte in de lege winkels en cafes waar we elkaar graag ontmoeten. De stilte van onze angst waarin onze basisbehoefte van gedragen willen worden maximaal wordt.

Net als in onze Wonder Woman retreats dealen we nu allemaal op onze eigen manier met de stilte, of juist het ontbreken daarvan. En ook nu vraagt het om te vertrouwen op de stilte.